- Advertisement -
loading...

แม่ฆ่าตัวตายเพื่อบังคับให้ฉันแต่งงานกับ "ชายหน้าแย่ที่สุดในหมู่บ้าน" หลังแต่งได้ปี ในที่สุดฉันก็ยอมนอนกับเขา สาเหตุก็เพราะคืนนั้น…


เว็บไซต์ต่างประเทศได้มีหญิงสาวรายหนึ่งได้ตั้งกระทู้ไว้ โดยเธอได้เล่าเรื่องส่วนตัวของเธอให้ฟังว่า…ปี 2007 ฉันจากบ้านไปทำงานอีกเมือง มีแฟนใหม่ กำลังเตรียมพาเขากลับบ้านไปเจอพ่อแม่ ตอนนั้นพี่สาวก็โทรมาพอดี แล้วชีวิตฉันก็เปลี่ยนไปหมด….

พี่สาวบอกว่า “พ่อหาผู้ชายไว้ให้แล้ว จะให้แกกลับมาแต่งงานวันที่ 23 เดือนธันวานี้” ฉันถาม “แต่งกับใครทำไมบอกกระชั้นชิดแบบนี้…” พี่สาวจงใจไม่บอก “แกกลับมาก็รู้เองแหล่ะ” ฉันเลยว่า “ถ้าไม่บอกให้ชัดๆ ก็ไม่กลับ แถมฉันมีแฟนอยู่แล้วด้วย” พี่สาวพูดต่อ “งั้นก็รีบๆเลิกกันซะ…”

แม่กลัวฉันไม่กลับบ้านไปก่อนวันแต่ง ก็เลยให้พี่สาวที่อยู่อีกเมืองนึงมาส่งฉันขึ้นรถไฟให้เห็นกับตา กว่า 6 ชั่วโมงบนรถไฟในที่สุดฉันก็ถึงบ้าน ฉันเข้าบ้านไปเห็นเงิน 1 แสนวางอยู่บนโต๊ะ ก็เข้าใจโดยฉันทีว่าตัวเองโดนขายแล้ว แม่เข้ามาอธิบายว่า “แกเองก็รู้ว่า แกมีน้องชายที่ไม่เหมือนคนอื่น พี่แกก็แต่งไปอยู่ซะไกลแล้ว แม่ก็เลยให้แกแต่งกับคนในหมู่บ้าน ความคิดของแม่อาจจะเห็นแก่ตัว แต่ลูกเอ๊ย พ่อกับแม่แก่แล้ว อีกหน่อยถ้าพวกเราไม่อยู่ น้องแกจะเป็นยังไง แถมตอนพวกแกไม่อยู่บ้าน เวลาเก็บเกี่ยวก็ได้จุนนี่แหล่ะมาช่วย”

ฉันโวยวายเสียงดัง “แต่หนูไม่ได้รักจุนนี่นา…” จุนเป็นผู้ชายหน้าแย่มากๆ ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยเจอใครหน้าแย่ไปกว่าเขา ปากหนาๆ หัวล้านๆ เขาแก่กว่าฉัน 5 ปี สูงไม่ถึง 160 ฉันจะไปแต่งงานกับคนแบบนี้ได้ยังไง นี่มันบังคับให้ฉันไปลงนรกชัดๆ ฉันไม่ตกลง ยังไงก็ไม่แต่ง

แม่เห็นฉันยืนกรานแบบนั้น ตอนก่อนนอนฉันก็ได้ยินเสียงร้องไห้ออกมาจากห้องนอนพ่อกับแม่ ก็เลยรีบไปดู แม่เชือดข้อมือตัวเองเพื่อฆ่าตัวตาย พวกเรารีบส่งท่านไปอนามัยในอำเภอ ตอนที่ช่วยแม่ได้แล้ว ฉันก็ไม่สามารถที่จะพูดกับท่านว่า “ไม่” อีก แม่นอนอยู่ที่โรงพยาบาล 3 วัน ช่วงเวลาส่วนใหญ่ที่ฉันไปดูแลแม่บรรยากาศก็จะอึมครึม ไม่มีใครพูดอะไร

วันที่ 23 เดือนธันวา ฉันก็ต้องแต่งงานไปจริงๆ

คืนนั้น ฉันรีบเข้าห้องนอนล็อกประตู แถมยังเอาเก้าอี้มาขวาง จุนอยู่ข้างนอกตะโกนเข้ามา “ญา เธอหลับรึยัง?”

ฉันไม่กล้าส่งเสียงอะไร กัดริมฝีปากแน่น น้ำตาร้อนๆไหลลงมาอาบแก้ม สองมือกำแน่น

วันต่อมาพอตื่นขึ้นมาฉันถึงเห็นว่าเขาปูผ้านอนบนพื้นหน้าห้อง เขาว่า “หิวมั้ย ผมต้มข้าวต้มให้กิน” ฉันนั่งบนโซฟาไม่พูดอะไร จ้องมองเขา คิดในใจว่าต้องอยู่กับผู้ชายคนนี้ไปชั่วชีวิต น้ำตาก็ไหลออกมาไม่รู้ตัว พอเขาเห็นฉันร้องไห้ เขาก็ตกใจทำอะไรไม่ถูก “ผมทำอะไรผิดรึเปล่า ญาตีผมได้เลยนะ” เขายื่นแขนให้ ฉันก็ขำ

ฉันร้องจนแทบหมดแรงแล้วก็ถามเขา “นอนอย่างนี้ไม่หนาวหรอ” ฉันกินข้าวต้มไปถามไป

เขาตอบ “ชินแล้วล่ะ ตอนเด็กแย่กว่านี้อีก”

ฉันได้ยินแล้วก็ปวดแปล็บในใจ เขาน่าสงสาร ปีนี้ปาเข้าไป 33 แล้ว เขาไม่ได้โง่อะไร แค่เป็นคนซื่อๆ หน้าแต่แย่ไปบ้างเท่านั้นเอง อย่างอื่นก็ดีหมด พ่อแม่เขาแยกทางกันตั้งแต่เขายังเป็นวัยรุ่น ทำให้เขาเหลือตัวคนเดียว

ฉันถาม “เธอใช้วิธีอะไรทำให้แม่ฉันตกลงยกฉันให้?”

เขาว่า “ไม่มีวิธีอะไร ตอนนั้นคุยกันแล้วแม่ก็ถามว่า ‘เธอจะยอมดูแลลูกชายให้แม่มั้ย’ ผมก็พยักหน้า”

คืนนั้น ฉันยอมให้เขาเข้ามานอนในห้อง แต่ยังไม่ยอมให้ขึ้นมานอนบนเตียง เค้าก็ปูผ้านอนกับพื้นเหมือนเดิม ครึ่งปีผ่านไป แม่ถาม “ผัวแกเขาเป็นหมันรึเปล่า ทำไมตั้งนานแล้วท้องแกยังไม่โตสักที” ฉันว่า “อย่ารีบสิแม่ ค่อยๆเป็นค่อยๆไป” แม่ว่า “ให้แม่หายาหม้อมาต้มให้กินมั้ย” ฉันปฏิเสธไปทันที

พอกลับถึงบ้าน ฉันลองคิดถึงภาพเรามีอะไรกัน แต่มองหน้าเขามาครึ่งปี เห็นฟันเหลืองๆเต็มปาก ฉันก็จูบไม่ลง

ปี 2008 หน้าหนาว หิมะตกหนักติดต่อกันมาเป็นสัปดาห์ ฉันนอนซุกอยู่บนเตียงไม่ยอมขยับ เปิดตามาก็ดูทีวี อาหารสามมื้อจุนจะใส่ถาดมาให้ที่เตียง กินเสร็จ เขาก็เอาไปล้างเก็บให้ คืนนึงหิมะหยุดตกแล้ว เขาก็บอกฉันว่า “ผมจะพาญาไปที่นึง” ฉันพูด “หนาว ไม่อยากไป” เขาว่า “ขี่หลังผมไป…”

สุดท้ายเขาก็พาฉันมาที่สวนเล็กๆแถวบ้านจนได้ แล้วก็ปล่อยฉันลง “ญาปิดตาก่อนเร็วๆ ผมนับถึงสามค่อยลืมตานะ”

ฉันพูด “เล่นอะไรเป็นเด็กๆ….”

ผมพูด “หนึ่ง สอง สาม โอเค ลืมตาได้”

หิมะกองพะเนินเมื่อกี้หายไปแล้ว ข้างหน้าฉันเหลือแต่ตุ๊กตาหิมะ 13 ตัว ทุกตัวมีผ้าพันคอสีแดง แถมทำหน้าตาแตกต่างกัน บางตัวยิ้ม บางตัวทำหน้ากวนๆ บางตัวกำลังอาย บางตัวทำคิ้วขมวด และด้านหน้าทุกๆตัวมีตัวอักษร รวมๆกันแล้วว่า “ ผมรักญา ผมจะดูแลญาไปตลอดชีวิต ” ฉันมองดูจุน มองเห็นมือทั้งสองข้างของเขาที่แดงเพราะหิมะกัด “เล่นอะไรเนี่ย ฉันไม่ซึ้งหรอก” แต่น้ำตาซึมออกมาทั้งสองข้าง

จุนพูด “ผมไม่เคยเข้าไปในเมือง 30 กว่าปีมานี้ผมอยู่แต่ในหมู่บ้านเล็กๆที่นี่ ผมเห็นในทีวีเค้าทำโรแมนติกกันผมก็ทำไม่เป็น ตอนหน้าร้อนผมทำว่าวให้ ญาก็ไม่แม้แต่จะสนใจมอง ฤดูใบไม้ผลิผมเอาดอกไม้มาไว้ข้างเตียง ญาก็โยนใส่ถังขยะ ตอนนี้หิมะตก ผมก็เลยอยากปั้นตุ๊กตาหิมะให้ ผมเห็นในละครเค้าทำกันแบบนี้”

ฉันว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำให้ฉันซึ้งมาก แม้ว่าจะเป็นตุ๊กตาหิมะไม่กี่ตัว แต่ฉันรับรู้ได้ถึงความรักที่เขามีให้ คืนนั้นพอกลับบ้านฉันก็เห็นว่าวกระดาษที่ฉันไม่แม้แต่จะแล ฉันบอกเขาว่า “เอาไปซ่อมสิ เดี๋ยวพอหน้าร้อนเราเอาไปเล่นกัน”

จุนกระพริบตาถี่ๆ “ผมจะซ่อมเดี๋ยวนี้เลย…”

ฉันหัวเราะ “จะบ้าหรอ ตอนนี้มีลมที่ไหน แล้วมันก็ถึงเวลานอนแล้วด้วย”

นั่นเป็นคืนแรกที่ฉันกับเขานอนร่วมเตียงกัน หลังจากเขาพยายามมาเกือบปี

ปี 2011 ฉันกับจุนออกไปทำงานต่างเมืองกัน เขาทำบริษัทตกแต่งภายใน ส่วนฉันไปเป็นสาวโรงงานทอผ้า ปี 2012 พวกเรากลับมาสร้างบ้านเล็กๆหลังใหม่ที่หมู่บ้าน ปี 2013 ฉันตั้งท้อง ปี 2014 ฉันอยู่บ้านเลี้ยงลูก จุนออกไปทำงานข้างนอก ปี 2015 จุนถามฉันว่า “เรามีลูกอีกคนดีมั้ย…”

ตอนนี้ชีวิตของฉันดีมาก มีความสุข นี่เป็นเรื่องราวระหว่างฉันกับจุน ที่ฉันแชร์เรื่องนี้ก็เพื่อจะบอกว่า ผู้ชายหน้าตาเป็นยังไงไม่สำคัญ สำคัญคือจิตใจ โชคดีที่ฉันยอมรอจนถึงวันที่เราจะยอมรับตัวตนของกันและกันได้ ให้เวลาความรักสักหน่อย แล้วเวลาจะช่วยเป็นพยาน ว่าเขาเป็นผู้ชายที่คุณควรจะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตมั้ย

ที่มา: Liekr
Google Plus
- Advertisement -